Ouders van de toekomst

te beginnen bij de ouders, opvoeders. Er wordt zo veel van hen verwacht, bij hen ligt het begin. Zij vormen de basis, ouder per ouder, voor een transformatie van het onderwijs. Transformatie van onderwijs begint bij de transformatie van één persoon, die dit onderwijs geeft. Dat vraagt een enorme kracht van de ouder in kwestie. Het oude systeem loslaten en een nieuw systeem volgen. Waarbij het nieuw systeem alles behalve mooi omlijnd en uitgetekend is. In tegendeel, het nieuw systeem kan maar nieuw zijn indien het in het hier en nu uitgevonden wordt. Geen zekerheden, geen veiligheid, geen grenzen, geen wetten, geen routines. In het hier en nu wil zeggen dat er geen welomschreven doel is dat men volgen kan. Hoe eng, beangstigend kan zoiets zijn? Dat is als die luchtbel die men iedere keer probeert op te bouwen, iedere keer opnieuw. Nu zullen we het juist zonder luchtbel moeten doen. We moeten de dualiteit verlaten, de wereld der tegenstellingen die we zelf scheppen, geschapen hebben. Een wereld van jij en ik, van afgescheiden zijn. Een beangstigende wereld die je als mens doet zoeken naar zekerheid, naar veiligheid om het kwade te overwinnen.

We moeten dus een toestand binnengaan van eenheid, liefde en deze toestand vindt men niet in de hersenen waar ons denkvermogen zetelt. Het denken schept de dualiteit, de scheiding tussen onze rechter hersenhelft en onze linker hersenhelft. De nieuwe toestand is een toestand van eenheid, van verbondenheid en compassie. Alleen wanneer de opvoeders deze transformatie doormaken dan is er een kans op een nieuw onderwijs, een opvoeding die niet gebaseerd is op het denken, op afscheiding van jij en ik maar op eenheid, op wij, het universum.

Ik voelde vandaag dat ik dit moest schrijven, niet omdat ik hierover lang heb zitten nadenken maar deze morgen voelde ik dat ik dit kwijt moest. Ik voel dat er zoveel aan het veranderen is dat het met woorden vaak moeilijk te omschrijven is. Soms wacht ik tot ik voel dat mijn woorden kunnen zeggen wat ik bedoel. En nu vandaag had ik dat gevoel. We staan met de hele mensheid op een punt van omkeer, verandering, transformatie. Dit is iets dat we moeten voelen, en ik weet dat het voor iedereen een hele lastige periode is omdat het een grote onzekerheid in zich meedraagt. Er is geen doel meer dat ons duidelijk voor ogen staat. Er is alleen heel duidelijk en hier en het nu, alleen in het hier en nu kan men de waarheid vinden. Wanneer we dus als ouder soms opeens beginnen te twijfelen dan moeten we onze twijfel omarmen, die is gegrond. Er moet soms twijfel zijn, want we zitten met zijn allen in een overgangsfase die ons onzeker maakt en die onzekerheid moeten we onder ogen zien om ze te begrijpen. Niet wegsteken met een nieuwe luchtbel vol van theorieën en geloofsovertuigingen. Open blijven, verbonden met jezelf en de omgeving en soms je angsten onder ogen zien. We zijn er nog lang niet maar er is een begin, en we moeten als ouder, opvoeder open staan om met onze kinderen aan een liefdevolle en compassievolle toekomst te kunnen bouwen. Een toekomst uit de dualiteit en in de eenheid. De lichtkinderen verdrijven de donkerte



22 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Nu