Een Luchtbel, vele kleine luchtbellen.

Vannacht gedroomd van een luchtbel. Een bubbel maar dan een luchtbubbel, een luchtbel die we zelf in het leven roepen om in zekerheid, in veiligheid te denken te leven. Een luchtbel die zomaar kan uiteen spatten. Zomaar zonder waarschuwing. Wanneer die luchtbel dan uiteen spat, plots, wordt men geconfronteerd met de angst, gevoel van onzekerheid en dat moment is het moment dat iedereen moet aangrijpen om zonder die luchtbel te leven. Zonder dat we een nieuwe luchtbel in het leven roepen om terug een illusie van zekerheid op te bouwen totdat ook die bel openbarst.

Neem dat moment dat men denkt niets meer te zijn, of te hebben. Neem dat moment om jezelf te zoeken in plaats van een nieuwe valse ik op te bouwen in een nieuwe valse situatie die gebouwd is op angst. Angst om te verliezen wat je dacht te bezitten.

Wanneer je zonder luchtbel durft te leven dan hoef je nooit angst te hebben. Want onze enige angst ligt in het feit dat die luchtbel uiteen zou kunnen spatten. Zonder luchtbel leef je in verbinding met het hele universum. Het lijkt even eng maar dan pas kan het universum, de universele energie, voor je zorgen. Dan voel je en weet je zonder erover na te hoeven denken dat het goed is, dat angst niet nodig is want er is constant een verbonden zijn met het geheel. En dan zonder die luchtbel kan je ook de andere luchtbellen zien die er gevormd zijn door de mensen.

Gisteren las ik in een artikel van auteur Glennon Doyle over haar nieuwe boek 'ongetemd leven' dat ze daarin openhartig schrijft over wat er gebeurt als je besluit niet langer aan verwachtingen van anderen te voldoen en hoe naar je innerlijke stem luisteren leidt tot een vrij en gelukkig leven. Wanneer je luistert naar je innerlijke stem wanneer je in een luchtbel zit dan luister je niet goed, want je innerlijke stem is de stem van het universum en die kan je maar horen wanneer die bel open gebarsten is. En zonder die bel kan je niet voldoen aan de verwachtingen van anderen want dat zou betekenen dat je een nieuwe bel gecreëerd hebt. Een luchtbel die voldoet aan je eigen of aan verwachtingen van anderen.

Ik wilde dit na de kerstdagen even kwijt, omdat ik denk dat dat wereld moet ontwaken uit de luchtbel die de mens ontworpen heeft. Een luchtbel die moet open barsten zodat we allemaal terug landen waar we moeten zijn. Dat er dan maar niemand op de voorgrond treedt die een nieuwe luchtbel vormt waarin we weer met zijn alleen zullen wegzweven, ieder voor zich zijn eigen belletje vormend.

Laten we het waterman tijdperk verwelkomen!

58 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Nu